|
Ridderhofdieren in actie (2)
19 juni 2010
“We doen alles volgens de
regels, dus de EHS en de Flora- en faunawet
is geen enkel probleem voor ons. Waar maken
jullie je druk over? Het komt er toch. De
gemeente moet wel ‘ja’ zeggen, want wij doen
gewoon wat de gemeente wil.”
Nu wordt de das echt boos: “Je mag dan wel
eigenaar zijn, maar als je hier alles
sloopt, waar moeten wij dieren dan heen? De
mensen kunnen naar hun andere huis, maar wij
hebben alleen deze plek. Hoge struiken, hoge
bomen, schelpenpaadjes, oude schuren, gaten
en kieren, greppels, veldjes… We hebben
uitzichtpunten nodig, plekken om te
schuilen, om eten te verzamelen en om nesten
te bouwen.”
“Maar het wordt heel mooi. Jullie kunnen er
ook leven.”
De boommarter bemoeit zich er ook mee: “Hoe
kunnen we er leven als je ons eerst
wegjaagt. Trouwens, op asfaltwegen en in
siertuintjes, zoals op de Scheleberg, kunnen
we niet leven. En wat moeten dieren met een
parkeerplaats? Je maakt er een stukje stad
van. In de stad wonen toch ook geen
boommarters. Hier wel. In de stad geldt de
EHS niet. Hier wel. En houd je wel rekening
met de Flora- en faunawet?”
“Dan duurt het maar een jaar langer, ik doe
alles volgens de regels,”
De specht klopt aan: “Zeg, ken je
de regels wel?”
“Ik ben geen bioloog, ik ben
projectontwikkelaar.”
De eekhoorn komt langs: “Maakt niet uit, bij
de gemeente weten ze precies hoe je het moet
aanpakken. Eerst een ecoscan.”
De vleermuizen vullen aan: “Je moet ook een
jaarrond onderzoek doen naar ons.”
De ringslang sist: “En dan moet je
ontheffingen aanvragen bij het minsterie. Je
moet je aan gedragscodes houden. Je moet
compenseren. En je moet van tevoren aantonen
dat je maatregelen werken. Ik zou de regels
maar eens bekijken, want voor
projectontwikkelaars gelden ze ook.”
“Maakt niet uit, we volgen de regels”
“Volg jij de regels?” kraste de kraai, “Je
had niet eens een kapvergunning aangevraagd!
Bij een totale herstructurering komt wel wat
meer kijken. Vergunningen krijgen voor zo’n
project is veel ingewikkelder dan een
simpele kap- en aanlegvergunning. En dat
duurde al zo lang. Ik zou er nog maar eens
over nadenken.”
De uil had het vanaf een hoge tak allemaal
gevolgd.
“Laten we eens met elkaar praten,” stelt hij
voor, “Wat jij van plan bent vraagt nogal
wat. Ik ben verbaasd. Een projectman als
jij, die snel veel geld wil verdienen, moet
niet beginnen op een plek met zoveel zwaar
beschermde diersoorten. Dat is toch niet
leuk. Het kost veel tijd en geld, maar
levert een hoop ergernis op. En wat je hier
doet is toch ook geen reclame voor
Topparken. Bovendien, stel je eens voor dat
er opnieuw een heleboel bezwaarschriften
komen.”
“Maar ik doe alles volgens de regels!”
“Ja,
daarom juist, hopeloos, al die regels!”
|
|
 |
