Kleur bekennen

27 november 2009
De boom met de rode bladeren valt extra op. Nog even, dan zullen er geen bladeren meer aan bomen zitten. De schapen lopen op me af: “Wat doe je daar?” Zij zijn de baas in deze wei, het is hun boom, ‘s zomers in de felle zon schuilen ze eronder. Ze horen in dit landschap, samen met de boom die zo mooi rood kleurt.

Verder aan de Vuursche Weg staan goudgele beukenbomen, stammen en takken komen al tevoorschijn. Ze tonen zich uitbundig met een allerlaatste bloei. Daarna zullen de kleuren zich terugtrekken en zullen we moeten wachten tot het voorjaar. De bomen gebruiken hun allerlaatste krachten om nog één keer te laten zien wie ze zijn. Het is alsof ze nog één keer ‘kleur bekennen’.

Zo verging het mij ook de afgelopen tijd, waarin velen samen met mij ‘kleur bekenden’. Waar stonden we voor? Hoe lieten we ons zien aan de omgeving, aan elkaar? Nog één keer straalden we in herfsttooi: ‘Zo denken wij erover.’ Er kwam duidelijkheid.

Inmiddels heeft de storm alles kaal geblazen, het is veranderd buiten. Binnen ook, we eten pepernoten en volgen het Sinterklaasjournaal. Tijd om ons terug te trekken voor huiselijke gezelligheid, voor erwtensoep en chocolademelk.