Je eigen weg

25 juni 2010
Ik heb een fascinatie voor bospaden, kronkelpaadjes, lanen en weggetjes. Dus in Lage Vuursche kom ik wel aan m’n trekken. Ook ons park is rijk aan doorkijkjes en laantjes. Geen wonder dat ik gekozen heb voor dit park en niet voor een modern en geasfalteerd Toppark van een bekende firma.

Al wandelend en fietsend in de omgeving van Park De Ridderhof geniet ik afwisselend van slingerende bospaadjes en lanen met oude beukenbomen. Het geeft een gevoel van vrijheid, heerlijk om je eigen weg te gaan.

Dan weer zoekend met achter iedere bocht een verassing, dan weer een statige laan met aan de kant van de weg een ANWB-paddestoel. Nog zoveel kilometer en dan zijn er pannenkoeken!
Het levert bijzondere ontmoetingen op, met dieren en mensen. Mooi dat iedereen hier z’n eigen weg kan gaan, luisterend naar z’n eigen hart. In Lage Vuursche hebben mensen nog tijd om van de   bloemetjes en de bijtjes te genieten.

Het park, de omgeving, ze stimuleren me om goed naar mezelf en m’n omgeving te luisteren. Soms is het tijd om met iets te beginnen. Als een wonder gaat zoiets dan voorspoedig. Het groeit en bloeit. Maar er zijn ook momenten dat de tijd gewoon voorbij is. Dat ligt niet aan mezelf, noch aan de ander. Het is gewoon zo.

Leven met de seizoenen, ze horen bij je eigen weg. Een weg waarbij het niet gaat om het eindpunt, maar om de weg zelf. Hoe eenvoudig kan het leven zijn. En steeds blijkt het eindpunt een begin te zijn van een volgende wandeling. Spannend, welke nieuwe ontmoetingen liggen daar te wachten?