De huismerel

15 januari 2010
Het is koud en het sneeuwt, een echte winter, net als vorig jaar. Ook toen waren het voor vogels barre tijden. Ik denk terug aan onze huismerel. Hij heeft vorig jaar de strenge vorst niet overleeft.

Destijds introduceerde hij zichzelf. Wij waren nieuw, hij wist  hoe het ging. Als we arriveerden zat hij meestal al te wachten, hipte om ons heen en was helemaal niet bang. Als hij er niet was dan rammelden we met een doosje. Hij kwam altijd direct. Op koerende toon vertelde hij lange verhalen terwijl we samen in de tuin werkten. Natuurlijk kreeg hij ook van ons lekkere zaadjes.

Onze tuin was duidelijk zijn territorium, de vrouwtjesmerel jaagde hij weg en andere mannetjes maakten geen kans. De boterham op ons bord pakte hij moeiteloos mee en de vetbol voor de mezen kwam hij zelfs binnenshuis ophalen. Hij was een echt vriendje, met een wit stipje op z’n kop, een  hangende vleugel en een vragende blik. We hadden een gezellige herfst samen.

Toen ging het langere tijd vriezen. Eerst zorgden we nog voor open water en zaadjes, maar later werd het te koud in het boshuis. In de lente riepen we hem weer met ons doosje. “Ach, hij is vast ergens anders, hij komt zo wel…” Maar hij kwam niet meer.

Later zagen we zo nu en dan een ander mannetje, een kleintje, zonder stip. Hij kon ongestoord z’n gang gaan en verwachtte niets van ons.

We missen ‘m, onze huismerel.