Geduld

23 februari 2010
De sneeuw verdwijnt. Ik verwacht bloeiende sneeuwklokjes te ontdekken bij ons boshuis, maar dat valt tegen. Er staan bruine skeletten, op zich zijn dat ook kleine kunstwerkjes. Met een beetje speurwerk ontdek ik wat groene sprietjes, het zijn krokussen en sneeuwklokjes in wording.  Ze hebben nog een lange weg te gaan. Ik zal geduld moeten hebben.

Het nestkastje aan het huis wordt nog steeds ‘bewoond’ door een vogeltje dat beschutting zoekt. Opnieuw peuter ik de lading vogelpoep er uit. Typisch menselijk om te denken dat zo’n beestje dat ook wel prettig zal vinden. Ik blijf nieuwsgierig naar wie het is. Wie weet maakt hij (of zij) er straks wel een nestje in?! Maar zover is het nog niet, nog even geduld dus.

Door de strenge vorst is de wc stukgevroren. De antivries in de zwanenhals bleek toch niet voldoende. Niet alleen buiten moet er dus nog veel gebeuren, ook binnen zullen we aan de slag moeten.
En niet alleen daar. Iemand spreekt me aan: ‘Weet jij hoe het allemaal verder gaat met ons park?’ Ik weet het niet, maar ik heb ondertussen geleerd dat het leven in de natuur z’n eigen eisen stelt en mogelijkheden biedt. Het vraagt doorzettingsvermogen en … geduld.

De zon gaat schijnen. Ik koester me in de warmte, het voelt alsof ik beschenen wordt met … geduld. Ik kijk naar de sneeuwklokjes. Die weten precies wanneer ze omhoog kunnen komen zonder te bevriezen. Wat valt er toch steeds weer een heleboel te leren met zo’n boshuis, zelfs als je er niet eens naar de wc kunt.