Blote bomen

11 december 2009
Op de Veluwe, in de Onzalige Bossen bij Arnhem, staat pannekoekenrestaurant de Carolinahoeve. Net als in Lage Vuursche hebben ze ook daar midden in het bos heerlijke pannenkoeken. Naast de hoeve staat een rij bomen met een paar oude hollandse eiken. Ik kwam er eens in de winter en werd erdoor geraakt.

Wat me trof was de robuustheid. Een geweldige boom, dik en hoog en ontzettend kaal. Ik hield toch niet van kale bomen? Deze was zo mooi in z’n blootje. Later thuis dacht ik nog vaak aan die ene boom, in het midden van de rij. Hij had een hoog “we zullen doorgaan”- gehalte en was fotogeniek.

De zomer daarna ging ik terug naar de boom, bedacht hoeveel mooier hij nog zou zijn met kleren aan. Maar dat viel tegen, de bladeren vormden één groen kleed en bedekten z’n naaktheid. Geen robuuste takken meer, geen geribbelde oude stam, ze waren aan het oog onttrokken.

Kale bomen hebben iets speciaals. Ze geven zich bloot, in kracht en eenvoud. Zij beheersen ‘de kracht van Zijn’. Dit is de tijd dat zich overal om me heen scherpe silhouetten aftekenen tegen de lucht en ieder takje zichtbaar wordt. Het is ‘de tijd om er gewoon te Zijn’, samen, alleen. Zowel kracht als kwetsbaarheid worden zichtbaar.