De bunzing door Fridtjof Brinkhuis

Zit ik in het begin van het seizoen 2008 van wat langer licht en warmte te genieten op ons terrasje achter en geniet van de inmiddels twee maanden oude lente. Vlak voor het echt donker, schemert beweging in mijn rechterooghoek. Ik kijk, met adelaarsogen, niet dat ik die heb, maar een brilletje van de Hema doet wonderen, en zie ...niets. Geluid hoor ik, en van hoog-humor-gehalte. Ik sluip naar de plek die mijn visueel geheugen me wijst en met de lachwekkende geluiden als gids sta ik , volkomen overbluft te kijken en luisteren naar een partijtje groenversgrasworstelen voor pas uit-nestellende bunzings. Bunzings maken geluiden als jonge poezen, en blazen ook zo, tenminste, bij de “help mama” situaties. Nou, en mama kwam! En zag, en overwon. Of ik als bovenbuurman effies rekening met de kinders wilde houden; die gaan namelijk om vijf uur ’s nachts naar bed en staan om elf uur ’s avonds al weer te jengellen. De kinders mocht ik niet fotograferen, maar moeders  wilde, onder voorbehoud dat ik dit pas in 2009 bekend zou maken, wel op de foto. Wat een heerlijke plek!